புலம்பெயர் வாழ்வியல்

புலம்பெயர் வாழ்வியலில் நம் இனத்தவர்கள் பணவசதியில் சிறந்து விளங்கினாலும் மற்ற விடயங்களில்  அவர்கள் படும் இன்னல்கள்தான் நம் பார்வையில் பெரிதாக தெரிகிறது, 

 புலம்பெயர்ந்து வாழும் தமிழர் தமது கலாசாரம், மதம், மொழி என்பதை மட்டும் அல்ல உடல் நலத்தையும், மனநலத்தையும் சேர்த்து இழந்து வாழும் ஒரு அவல நிலைதான் இங்கு உருவாகி கொண்டிருக்கின்றது.

சுற்றுச் சூழல், கால நிலை என்பது இங்கு நம்மவரின் உடல் நிலையை பெரிதும் பாதிப்பதுடன் வீட்டிலும் வேலை இடத்திலும்  மற்றும் சுற்றங்களின் துயரம் போன்ற விடயங்களினால் பெரும் பாண்மை மக்கள் மனநிலை பாதிக்கபட்டு அதனால் குடும்பதிலும் மகிழ்ச்சியிழந்து, நின்மதியற்ற வாழ்க்கையைதான் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதுதான் உண்மை.

„வானம் இருக்கு நிலவும் இருக்கு

நித்தம் இரவு வந்திருக்கு

நிலவை மட்டும் காணவில்லே

காசிருக்கு கார் இருக்கு

வீடு இருக்கு   செல்வ வளம்  இருக்கு

விதி மட்டும் நல்லா இல்லே

வெளி நாடு வந்த தமிழருக்கு

விதி மட்டும் நல்லா இல்லே

பேர் இருக்கு புகழ் இருக்கு

பேர் சொல் ல பிள்ளைகளும் இருக்கு

ஆனாலும் நின்மதியில்லே

பட்டிருக்கு பொட்டிருக்கு

பொன்னிருக்கு பூவிருக்கு

ஆனாலும் புன்னகை இல்லே

நாடிருக்கு நாட்டிலே வீடு இருக்கு

நம்ம உறவுகளும் அங்கிருக்கு

நாம் மட்டும் நாட்டிலே இல்லே

நாடோடியாய் வந்த தமிழனுக்கு

நாதியும் இல்லே“

அதிகமானோர் தாம் நல்லாக வாழ்வதாக நடித்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள் அப்படி செய்வதால் அவர்கள் தம்மை தாமே ஏமாற்றிக்கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதுதான் கண்கூடாக காணகூடியதாக இருக்கின்றது, காசு பணம் வீடு நல்ல கார் என்பது இருந்துவிட்டால் மட்டும் மனதில் மகிழ்ச்சி வந்திடுமா?

மன நிறைவு என்பதை அன்று ஊரிலே ஒரு சம்பலும் சோறும் சாப்பிட்டு ஒரு குடிசையிலே வாழ்ந்தவன்  கூட அடைந்திருக்கின்றான், ஆனால் புலம்பெயர் வாழ்வியலில் மாடி வீட்டிலே வாழ்ந்தாலும், கோடி பணத்தை ஓடி ஓடி சேர்த்தாலும், நல்ல விலை மதிப்புள்ள வாகனங்களில் ஓடினாலும், நேரத்துக்கு ஒரு உணவாக விதம் விதமாக சுவைத்தாலும், மது பானங்களை  அள்ளி பருகினாலும் மன நிறைவு என்பதை காணாத மனிதர்கள்தான் சிரிப்பு அற்ற முகங்களோடு வாழுகிறார்கள் தொலைந்து போன மகிழ்ச்சியை தினம் தினம் தேடி தேடி அலைகிறார்கள்.

என்னதான் கஸ்டப்பட்டு ஒரு வேலையை தேடி பிடித்து இங்கு கஸ்டப்பட்டு அன்னிய  மொழியை பேச பழகி வேலைகளை செய்தாலும், அன்னிய நாட்டிலே நாம் பிரஜா உரிமை எடுத்தாலும் கூட நாம் அன்னியர் போலேதான் வாழுகிறோம்  முழு அங்கிகாரமும் எமக்கு எங்கும் கிடைப்பதில்லை.

இங்கு வளர்ந்த அல்லது இங்கு பிறந்த சிறுவர்கள் இங்கு பாடசாலையில் கல்வி கற்று பட்டப்படிப்பை பெற்று இந்த நாட்டு மொழியையும் சட்டங்களையும் நன்கு கையாள தெரிந்தால்  மட்டுமே அவர்களால் நின்மதியாக வாழ முடியும்

படிப்புக்கு எற்ற வேலையும் அதற்குண்டான அங்கிகாரமும் அவர்களுக்கு கிடைக்கின்றது, ஆனால் எத்தனை வருடம் இங்கு வாழ்ந்தாலும் ஊரில் இருந்து பெரியவர்களாக இடம் பெயர்ந்த  புலம் பெயர் வாழ் மக்களால் அங்கீகாரதுடன் மன நிறைவுடன் வாழ முடியவில்லை, காரணம் முக்கியமாக மொழி பிரச்சனை  அவர்களால் அன்னிய மொழியை ஓரளவுக்கு பேச முடிந்தாலும்  அதனை சரியான முறையிலே கையாள முடியவில்லை.

இங்கு வாழும் நம்மவருக்கு இங்குள்ள காலநிலையும் சூழலும் ஒத்துவராமையினாலும், அதீத கொழுப்பு உணவுகளை உண்பதாலும்  அதிகமானோர் இள வயதிலேயே நோயாளிகளாகி விடுகிறார்கள், யாரை கேட்டாலும் நீரிழிவு, பிறசர், குளோஸ்ரோல் அல்லது கான்ஸர் என்று பல வியாதிகளை சுமந்து கொண்டு மருந்தும் வைதியருமாகதான் வாழுகிறார்கள். சிலர் உண்மையை சொல்லாமல் அந்த நோய்களை பற்றி பிறரிடம் விசாரித்துக்கொண்டே இருப்பார்கள் தமக்கு அந்த நோய் இருக்கு என்பதை மட்டும் அடுத்தவருக்கு சொல்ல கூடாது என்று நினைப்பவரும் உண்டு.

அதிகமானோர் மன நிலை பாதிக்கபட்டு, குடும்பத்தில் மகிழ்ச்சியை இழந்து, வீண் கோபத்தாலும், மன விரக்த்தியாலும் அல்லல் உறுகிறார்கள், இதற்கு எல்லாம் காரணம் என்ன என்று அவர்கள் அறியாமல் கூட இருக்கலாம்  நாம் எதையெல்லாம் இழந்துவிட்டோம் என்பதை ஆற அமர சிந்திப்போமாகில் எமது பிரச்சனை எமக்கு புலனாகும்,

குடும்பங்களில்  ஒற்றுமையின்றி, அல்லது பிள்ளைகளை புரிந்து கொள்ள முடியாமல், மன அமைதியை இழந்து நிற்க்கும் ஒவ்வொரு மனிதரும் நான் என்ன தவறு செய்தேன் என்பதை அடுத்தவர்களிடம் கேட்காமல், ஏன் இப்படி எல்லாம் நடக்குது நின்மதி பறி போக காரணம் என்ன? என்பதை சிந்தித்து பார்பில் அதற்குண்டான விளக்கம் கிடைக்கின்றது, சிந்திப்பவனுக்கு மட்டுமே விடை கிடைக்கும், திருந்த நினைபவனே தானாக  திருந்த முடியும்.

புலம்பெயர் வாழ்வில் எமது பிரச்சனைகள் தலைக்கு மேலே இருக்க சிலர் எப்ப பார்த்தாலும் அடுத்தவரை பற்றியே சிந்தித்து தமது நின்மதியை இழந்து நிற்கின்றார்கள், 

புலம் பெயர்வாழ்வியலில்அன்னிய தேசங்களில் வாழும் நம்மவருக்கு  வீடுகளில் முக்கிய பிரச்சனையாக இரு  விடயம் உள்ளது அது பெற்றவர்க்கும் சிறார்களுக்கும் இடையே மொழி பிரச்சனையும்,  நேரமின்மையும் ஆகும்.

வேலைக்கு போனால்தான் பணத்தை சேர்க்க முடியும் என்பதால் ஆணும் பெண்ணும் வேலைக்கு போவதால் பிள்ளைகளுக்காக நேரம் ஒதுக்க அவர்களுக்கு நேரம் இல்லை, இதனால் பிள்ளைகள் பெற்றவர் இருந்தும், ஒரே வீட்டில் பாடசாலையால் வந்து கன நேரம் தனியாக அனாதைகள் போலே தவிக்கிறார்கள், இந்த தவிப்பும், பெற்றவர்களுக்கும் அவர்களுக்கும் இடையே உள்ள மொழி பிரச்சனையும் அவர்களை கூடுதலாக நண்பர்களோடு சேர செய்கிறது.

 புலம்பெயர்ந்து நாம் அன்னிய நாடுகளில் வாழுகின்ற போதிலே எமக்கு நாம் வாழும் நாட்டின் மொழியே இங்கு வாழ்வதற்கு அவசியமாகின்ற போதிலும் எமது தாய் மொழியாம் தமிழை பிள்ளைகள் கற்றுக்கொள்வதும் அவசியமே!

புலம்பெயர்ந்து வாழும் தமிழ் குடும்பங்களில் அனேகமானோருக்கு உள்ள முக்கிய பிரச்சனை என்னவெனில் அது மொழி பிரச்சனையே பெற்றவர்களுக்கோ அன்னிய மொழி தெரியாது அல்லது நன்கு புரிந்து கொள்ள முடியாது, அதே நேரம் அவர்களது பிள்ளைகளுக்கோ தமிழ் மொழி தெரியாது பெற்றவர்களை புரிந்து  கொள்ளவும் அவர்கள் சொல்வதை விளங்கி கொள்ளவும் முடியாமல் போவதால் பெற்றவர்களுக்கும் பிள்ளைகளுக்கும் நடுவே புரிந்துணர்வு இல்லாமல் போகின்றது, இந்த புரிந்துணர்வு  போக போக பெற்றவர்களுக்கும் பிள்ளைகளுக்கும் இடையே பெரும் பிளவையே ஏற்படுத்துகிறது.

இதன்காரணமாக பிள்ளைகள் பெற்றுவர்களின் அன்பை கூட இழப்பதால் தவறான பாதையிலே செல்கின்றனர் இதை நீங்களே கண்கூடாக காணகூடியதாக உள்ளது சில தமிழ் குடும்பங்களில் பிள்ளைகள் வசதிகள் இருந்தும் கல்வியை நன்கு கற்காமல் தீய வழியிலே போய் கொண்டிருக்கின்றார்கள்.

மொழி தெரியாது போனால் புரிந்துணர்வு குறைகிறது அதனால் அன்பும் பாசமும்  குறைகிறது அல்லது அதை கூட விளங்கி கொள்ள முடியாமல் சிறார்கள் அன்னிய மொழியிலே நண்பர்களுடன் மட்டுமே மனம் விட்டு பேசி கொள்வதால் அவர்களது வழியையே இவர்களும் பின் பற்றி போகிறார்கள், நல்ல நண்பர்கள் கிடைத்தால் நல்ல வழியிலும் தீய நண்பர்கள் கிடைத்தால் தீய வழியிலும் தமது வாழ்வை அமைத்துக்கொள்கிறார்கள் என்பதுதான் உண்மை. 

எமது மொழி, எமது கலாசாரம், எமது  வாழ்வின் நெறி,  என்பதை பிள்ளைகள் அறிந்து கொள்ளவும் பெற்றவர்களை புரிந்து  கொள்ளவும் பிள்ளைகளது மனநிலையை பெற்றவர் அறிந்து கொள்ளவும் தமிழ் மொழி அவசியமாகிறது.

இப்படியாக பல பிரச்சனைக்கு மத்தியில் அன்னிய தேசங்களில் நம்மவரின் புலம் பெயர் வாழ்வியல் போய் கொண்டிருக்கின்றது நாம் இழந்தது நம் நாடு மட்டும் அல்ல,  எமது மதம், மொழி, மன நின்மதி, என்று யாவற்றையும் இழந்து விட்டோம், 

பணம் பாதாளம் மட்டும் பாயும் என்பர் ஆனால் பணத்தை மட்டும் சம்பாதிக்க தெரிந்த மனிதரால் மன நிறைவை பெற முடியாது, புலம்பெயர் வாழ்வியலில் எமக்கு மனநிறைவும் உடல் நலமும் இன்றியமையாததாகும், அதனை பேணி பாது காக்க வழி யிருக்கா என்பதை மட்டுமெ நாம் சிந்திப்பது நன்மை பயக்கும் என்றே நான் நினைக்கின்றேன்.

புலம்பெயர் வாழ்வியலியல் எம்மை புலம்ப வைத்துவிட்டது தமிழர்களிடையே ஒற்றுமை குறைந்து, உடல் நலம் குறைந்து, மனநலம் இழந்து  யாரை பார்த்தாலும் மனக்குறையோடு, மன மகிழ்வற்ற அல்லது நிறைவு காணாத வாழ்வைதான் வாழ்கிறார்கள், தமிழன் வாழ்வு விதியின் வசத்தால் இவ்வாறு சிதறி அடிக்கப்ட்டு  கடலில் உடைந்த கப்பல் போலே சிதறுண்டு தேசமெங்கும் உறவுகள் பிரிந்து வாழும் நிலைதான் உருவாகியது.

சுற்றங்கள் சூழ நம் சொந்த நாட்டிலே நாம் சேர்ந்து வாழ வழியும் இல்லை, சொந்த மொழியை பேசி ஒரே மனதாய்  ஒருங்கிணைந்து வாழ பந்தங்களும் பக்கம் இல்லை, இதுதான் புலம்பெயர் வாழ்வியல்

கவி மீனா

அந்தி மாலை

அந்தி மாலை அந்த வேளை

அவன் வரவை தினம் பார்த்து

தவித்திருக்கும் ஒரு பாவை

காதலில் விழுந்தே

உலகை மறந்தது ஒரு காலம்

இன்று உலகை  அறிந்து

உண்மையை புரிந்து

வாழ்வை துறந்து துறவு கோலம்

பூண்டதொரு பாவை

பருவ காலங்கள் மாறுவது போலே

மனித மனங்களும்

கால போக்கில் மாறுவதும் ஏனோ?

கவி மீனா

Me too யாருக்கு? 

சினிமா துறைக்கு போன பின்பு பெண்களுக்கு கற்பா மானமா

எல்லாம் அரை குறை ஆடையோடு காற்றிலை பறக்குது பாருங்கோ!

துடை தெரிய மெல்லிய ஆடைகளை உடுத்தி எத்தனை பேரு முன்னாலே வலம் வரும் பெண்களுக்கு காசுதான் கருத்தாய் இருக்கு கற்பு அல்ல கவர்சியை காட்டுவதே ஆடவர் கண்ணை கவரதானே?

இதற்கு பிறகு அவன் தொட்டான் இவன் தொட்டான் என்று புலம்புவதில் பயன் இல்லை!

ஆடைகள் எப்போதும் பெண்ணுக்கு அழகை கூட்டவே ஒழிய கவர்சியை காட்ட அல்ல, முள்ளு வேலியாகதான் ஆடைகள் இருக்க வேணும்,

தப்பான கண்ணோடு நோக்குபவனை கண்ணிலையே முறைக்கலாம், பெண்கள் நடனம் பழகுவதைவிட தற்பாது காப்பு கலையை பழக வேணும் என்பதை ஏன் சொல்கிறார்கள் தன்னை தானே பாது காக்க வேணும் என்பதற்காகதானே?

தன்னை கெடுத்தவனை அன்று அந்த பெண் ஒரு கத்தியாலே குத்தியிருந்தால் இந்த கலவரமே வந்திருக்காது

தன்னை கொல்ல வந்த பசுவை கூட கொல்லலாம் என்று நம்ம பகவத் கீதையே சொல்கிறது.

இதை விட்டு போட்டு கன நாளைக்கு பிறகு கத்தி கத்தி பேசுவதில் நியாயம் தான் பிறக்குமா?

ஆண்களை கெடுகிற பெண்களும் உண்டு

ஒரு சில நடிகர்கள் தற்கொலை முயற்சி கூட செய்திருக்கிறார்கள் சில பெண்களாலே!

அதனாலே Me too சொல்லுற எல்லாருக்கும் இரக்கபடகூடாது.

உண்மை உண்மையாக தெரிய வேணும் சும்மா நாமும் ஏதாச்சும்

சொல்ல வேண்டும் என்று சொல்லி வைக்க கூடாது.

கற்பு நெறியொடு வாழ்பவருக்குதான் கற்பு  பறி போகும்

இப்ப தாமாகவே விரும்பி கற்பை இழக்கிற பெண்கள் எமது இளம் சந்ததிகளிலேயே உருவாகி விட்டது.

அனேகமாக ஒரு பெண்ணோ ஒரு ஆணோ ஒருவன் ஒருத்தியோடு வாழ்ந்ததாக வாழ்வதாக

புலம் பெயர் வாழ்வில் நான் கண்கூடாக காணவில்லை ஒன்று போனா இன்னும் ஒன்று என்று மாறி மாறி கைமாறி போகுது கற்பு!

 இதற்கு இந்த இளம் சமுதாயம் கெட்டு போக பெற்றவர்களும் காரணமாகதான் இருக்கிறார்கள்.

கற்பா அப்படி என்றால் என்னவென்று கேட்கிறார்கள் சில பேரு புலம் பெயர் வாழ்வில் மனிதர்களுக்கு மட்டுமல்ல சுதந்திரம் கிடைத்தது இந்த

கற்புநெறி, ஒழுக்கம், நமது கலாசாரம் என்பதுக்கும்தான், இவை யாவும் போன இடம் தெரியாமல் போகுது.

யாராவது ஒரு குடும்பம் பிரிந்து விட்டால் வாயை பிளந்து கொண்டு கதை பேசும் தமிழ் குடும்பங்களில் அவர்களது பிள்ளைகள் மூன்று நாலு தடவை என்று மாறி மாறி சோடிகளை மாற்றி கொண்டே போவதும் ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட திருமணங்களை செய்வதும் ஒரு தவறான விடயமாக அவர்களுக்கு தெரிவதில்லை பாருங்கோ!

அது மட்டும் ஏன் மனதில்  தப்பு என்று தெரிவதில்லையா?

இல்லாவிட்டால் அந்த ஒழுக்கம் என்பது எனி நம் சமுதாயத்துக்கு தேவை இல்லை என்று முடிவு செய்து விட்டார்களா?

கணவன் மனைவி வாழ்கையிலே ஒழுக்கத்தை அதில் ஒருவர் கடை பிடிக்காமல் போவதால்தான் குடும்பங்களே பிரிகிறது!

ஒழுக்கமாக வாழும் மனிதர்க இந்த புலம் பெயர் வாழ்வில் விரல் விட்டுதான் எண்ண வேண்டும்.

எல்லாரையும் நான் குற்றம் சொல்லவில்லை ஒரு சிலர் இன்னும் தமது கலாசாரத்தோடு வாழ்கிறார்கள்தான் ஆனாலும் அவர்களை காண்பதே அரிதிலும் அரிதாக காண படுகிறது.

இதை ஒவ்வொருத்தரும் சிந்தித்து பாருங்கள் உங்கள் வாழ்வில் நடப்பது என்ன ? உங்கள் பிள்ளைகள் வாழும் வாழ்க்கை என்ன ?

கவி மீனா

ஏன்டி இந்த வாழ்க்கை 

பசி வந்தால் சோற்று வண்டி

சோற்றை தேடுது

கண்டது எல்லாம் திண்டுவிட்டால்

இந்த வண்டி தொப்பையாகுது

மாடு செய்த பாவத்தக்கு

சுமை ஏறுது ஆனால்

ஐல் ஐல் என்று மாட்டு வண்டி

ஜோரா போகுது

விதி வந்து பிழைத்து விட்டால்

அச்சாணி உடைந்து போகுது

வாழ்க்கை வண்டி ஓடையிலே

குடை சாயுது

கொம்பு தேனுக்கு

ஆசை பட்டால் நொண்டி மனம்

நோந்து போகுது

பாண்டி மாங்காய் வாங்கி

உப்பு மிளகாய் தூளும் தொட்டு

உண்ட காலம் தூர போச்சுது

தோண்டி தோண்டி பார்த்தாலும்

இறைவன் அருள் இல்லையென்றால்

மண்ணில் பொன் கிடைக்காது

கிண்டி கிளறி பார்த்து விட்டால்

இந்த மனிதன் கதை நாறி போகுது

ஏண்டி உனக்கு இந்த வாழ்க்கை

என்று மனம் நோகுது

அதை எண்ணி பார்த்தால்

உலக வாழ்க்கை வெறுத்து போகுது

ஆடாத ஆட்டம் எல்லாம்

ஆடிய பின் இறுதியிலே

மனிதன் வாழ்க்கை

ஆண்டி ஆகுது

கவி மீனா

எதிரும் புதிருமாய்

காலத்தின் கோலமிது

சிலர் வாழ்வு பாதியிலே முடியும்

சிலர் வாழ்வு பாதியிலே பிரியும்

பாதைகள் மாறும் பயணங்கள் தொடரும்

எதிரும் புதிருமாய் போகும்

ஓட்டியிருந்த தண்ட வாளம்

தனி தனியாய் பிரியும்

சேர்ந்து இருந்த உறவுகளும்

வேறு திசையில் போகும்

காற்றாடி அறுந்தது போல்

மனித உறவுகளும் ஒரு நாள்

அறுந்து விடும்

நீ யாரோ நான் யாரோ

என்று கேட்டு செல்லும்

ஒரு சட்டியில் சேர்ந்து உண்டவனே

உன் உணவில் நஞ்சை போடுவான்

உத்தமன் என்று நம்பியவன்

உன் உயிருக்கே உலை வைப்பான்

கை கொடுத்து தூக்கி விட்டால்

எழும்பியவன் உன்னை இழுத்து

விழுத்திடுவான்

இது மனிதர்களின் சுபாவமா?

இல்லை விதி செய்யும் சதியா?

கவி மீனா