எவன் போற்ற தக்க பெரியவன்?

தனக்கு என சுயநலமாக பொருளை சேர்த்தவனை எல்லாம் பணக்காரன் பெரியவன் என்று சொல்லுபவர்கள் தான் உலகிலேயே  பெரும் மூடர்கள்,  பில்கேஜ் போன்றவர்கள் எல்லாம் பெரியவர்கள் அல்ல, இவர்கள் பணத்தை பாங்கில் வாழ விடுகிறார்கள் மனித மனங்களிலே இவர்கள் வாழ முடியாமலே போகிறார்கள், ஆனால் எவன் ஒருத்தன் மனித மனங்களில் வாழுகின்றானோ அவனே பெரியவன் என்றும் அந் நாட்டின் சிறந்த மனிதன் என்றும் போற்ற படுகிறான்.

எல்லா ஆசைகளையும் துறந்து தனக்கு என்றும் எதுவும் சேராமல் ஆண்டிகளாய் வாழ்ந்து அடுத்தவருக்காக  மருத்துவ, சாஸ்திர, சமய சம்பந்தப்பட்ட வாழ்க்கையின் முக்கிய  வழிகாட்டியாக உள்ள ஏடுகளை சேர்த்து வைத்த சித்தர்களும், தன் நாட்டையும் தன் ராஜ்யத்தையும் ராஜபோக வாழ்வையும் துறந்து ஞானியாகி போன கொளதம புத்தரையும், எத்தனை ஆண்டுகள் கடந்து போனாலும் மக்கள் மறக்கவும் இல்லை அவர்கள் மாகான்கள், போற்றதக்கவர்கள் என்பதை யாரும் மறுப்பதும் இல்லை.

தனக்கென்று வாழ்ந்தவர்களும் பணம் பொருளை சேர்த்தவர்களும் சுயநலவாதிகள், இவர்கள்  பணத்தை மட்டும் தேடினார்களே ஒளிய நின்மதியை தேடியவர்களாக இருக்க மாட்டார்கள்.

கோடி கோடியாய் பணத்தை சேர்த்தவன் எல்லாம் நின்மதியை தேடி இமயம் வரை ஓடுகின்றான் சேர்த்த பணத்தை வைத்து நீண்டநாள் உயிரோடே இருந்து அனுபவிக்க முடியாமல் நோயும் பிணியும் வந்திடுமோ அல்லது கள்ள பணம், கறுப்பு பணம் என்று பறிபோய் விடுமோ என நெஞ்சு பட பட என்று அடித்து அவனை பயபடுத்திக்கொண்டே இருக்கும் போது அவனுக்கு நின்மதிதான் ஏது?

ஆனால் ஒரு வேட்டித்துண்டோடும் வெறும் மேலோடும் திரிந்த மாகாத்மா காந்தி

எத்தனையோ கோடி  இந்திய மக்களின் மன நின்மதியை மீட்டுக் கொடுத்தார்,

இந்திய நாட்டுக்காக அதன் சுதந்திரத்துக்காக போராடினாரே ஒளிய அவர் தனக்காக எதையும் சாதிக்கவில்லை ஆனால் பிறருக்காக, நாட்டுக்காக சாதனை செய்த மகாத்மா காந்தி நாட்டில் வாழவில்லை ஆனால் எல்லார் மனதிலும் வாழுகின்ற ஒரு பெரிய மகானாக இன்னும் வாழ்ந்து கொண்டே இருக்கின்றார்.

பணத்தாசை பிடித்தவரெல்லாம் யார் மனதிலும் இடம் பிடிப்பதில்லை அதனால் அவர்களை நாம் பெரியவன் என்று மதிக்கவும் தேவையில்லை பரதேசியாய் வாழ்ந்தாலும்  மனித மனங்களில் இடம் பிடித்த ஞானிகளும் மகான்களும் இன்றும் எமக்கு வழிகாட்டியாக நம் மனதில் வாழ்ந்து கொண்டே இருக்கும் அறிவாளிகளாகும்.

உலகத்தில் பெரியவர்கள் எல்லாம் வீடு மனை பங்களா கோடி பணம் என்று சேர்காத போதும் மக்களின் அன்பை கோடி கோடியாக பெற்றவர்கள் என்பதில் ஐயம் இல்லை.

கவி மீனா

நீ தொலையாது

கன்னக்குழி அழகில்

என் எண்ணக்கனவுகளை

கொள்ளை அடித்தவனே

காந்த விழிகளாலே

காதல் கணை தொடுத்தவனே

குறும்பு மொழிகளாலே

என் இதயம் புகுந்தவனே

மொளன புன்னகையால்

என் மொளனம் கலைத்தவனே

என்ன நினைத்து நீ

சொல்லாமல் சென்றாயோ

மறு பிறவி இருந்துவிட்டால்

அதில் உன் கை பிடித்தே நான் நடப்பேன்

நீ தொலையாது இருபதற்க்காய்

உன் கை பிடித்தே நான் நடப்பேன்

கவி மீனா

 

வாழ்க்கை வண்டி

ஒவ்வொரு நாளும்

வேலைகள் முடிச்சு

நின்மதியாக பெரு

மூச்சு விட்டு

படுத்து எழும்பினால்

விடிஞ்சு போச்சு

மீண்டும் அடிச்சு பிடிச்சு

அலுவல்களை பார்த்து

அவியல் துவையல்

என சமையலை முடிச்சு

மூக்கு முட்ட போட்டுப் பிடிச்சு

திரும்பி பார்தால்

அன்றைய பொழுதும்

மறைஞ்சு போச்சு

இப்படியே தொடருது பாரு

நிலையற்ற மனித வாழ்கை

தொடருது பாரு

நாளும் பொழுதும் ஓடுது பாரு

வாழ்க்கை என்னும் வண்டி

ஓடுது பாரு

கவி மீனா

அன்று தொட்டு இன்று வரை காதல்

அன்று கம்பன் சொன்ன காதல் கண் வழி உயிர் கலந்த காதல், அன்று ஒப்பரிகையில் நின்ற சீதை வீதி வழி போன இராமனை கண்ட  வேளையிலே இருவர் கண்களும் கலந்த போது ஒருவர் பால் ஒருவருக்கு உண்டான அந்த காந்த இணைப்பை, காதல் உணர்வை கம்பன் விழக்கியது  அன்று கண்டோம்.

கண்ணோடு கண் நோக்கில்  காதல் உருவாகிறது,  காதல் வந்த பின் ஆண் நெருங்கி வருகையிலே தான் பெண் நாணி  தலை குனிதல் காதலிலே சொல்ல படுகிறது.

வள்ளிக்கும் முருகனுக்கும் காதல்,   அந்த அம்பிகாபதிக்கும் அமராவதிக்கும் காதல், அந்த லைலாவுக்கும் மஜ்சுனுவுக்கும் காதல் இப்படியாக காதல் என்பது பவ்வியமாக இன்று வரை தொடர்கிறது,  இந்த காதல் இளையோருக்கும் முதியோருக்கும் பொதுவானதே.   இளமையில் தொடங்கிய காதல் முதுமை வரை நிலைத்தால் அது புனிதமான காதல்.

ஆசை அறுபது நாள் மோகம் முப்பது நாள் என்று தாலி கட்டி கொஞ்ச நாளிலேயே காதல் அழிந்து  அவதி படும் இளசுகள்  எத்தனை பேர்? இது காதல் அல்ல காமத்தால் இணைகின்ற ஒரு இளமை கவர்ச்சி.

உண்மை காதல் அது பற்றி சொல்ல வார்த்தைகள் இல்லை, காதல் என்பது ஒரு இனிய கானம் அது இளம் பருவத்தில் வரும் ஒரு  பருவ ராகம் ஆனால் அது முதுமை வரை நிலைத்து  விட்டால் சொல்லுமே ஒரு காவியம்.  காதல் இல்லாத வாழ்வு ஒரு கானல் நீர் போல் ஆகுமே.

கல்லும் முள்ளும்  பாதையில் வந்தாலும் இரு கை சேர்த்தே கடந்து போக செய்யும் காதல், இது காலத்தால் அடிக்கும் சுறாவழி காற்றிலும் அணையாமல் காத்திருக்கும் ஒரு நெருப்பு, அது பிடித்தவர்கள் மனதை கொளுந்து விட்டு எரிய செய்யும் ஒரு தீ பிழம்பு.

காதலிப்பது தப்பில்லை உனக்கென்று பிறந்தவனை உனக்காக உயிர் விட துணிந்தவனை நீ காதலிப்பது தப்பில்லை. கலைஞன் என்று சொன்னால் அவன் சலங்கை ஒலியோடு வருவான்.   கவிஞன் என்று சொன்னால் அவன் நல்ல கவியோடு வருவான். இளைஞன் என்று சொன்னால் அவன் காதல் கொண்டு பெண்ணோடு வருவான்.  இது இயற்கையின் நியதி இதை மாற்ற நமக்கு ஏது தகுதி?

 மனித காதல் அது இளமையில்  வரும் இனிய பூபாள ராகம்,  அதை இளைத்து ரசிப்பவன் ஒரு இனிய ரசிகன்,  அதை ரசிக்க தெரியாமல் பூவை பறித்து கசக்கி மணப்பவன் ஒரு முரடன்,  காதலுக்கும் காமத்துக்கும் ஒரு நாளும் முடிச்சு போடாதீர்கள்.  இரு மனங்கள் சேர்ந்து  ஒரே இராகத்தை இசைத்தால் அது காதல் , ஒரு மனதை முகாரி இராகம் பாட வைப்பது காதல் அல்ல,   காதல் இல்லாத மனிதன் ஒரு கல்லாய் போன சிலையே,  

இயற்கையிலும் காண்கின்றோம் நாம்  காதலை. ஆதவனின் வரவு கண்டு மலரும் தாமரையும், சந்திரனின் ஒளி கதிர் படுவதால் மலர்கின்ற அல்லியும் கார் முகில் கண்டு கழிப்புறும் கான மயிலும்  எடுத்து சொல்ல வில்லையா காதலை ? இல்லை தென்னை இளம் கீற்றினிலே ஆடுகின்ற தென்றல் வந்து சொல்வதில்லையா இந்த காதலை பற்றி ?

பாரதியார் சொன்ன சில வரிகள் இங்கே --

(பாயும் ஒளி நீ எனக்கு பார்க்கும் விழி நான் உனக்கு

வீணையடி நீ எனக்கு மேவும் விரல் நான் உனக்கு

வான மழை நீ எனக்கு வண்ண மயில் நான் உனக்கு

வெண்நிலவு நீ எனக்கு மேவும் கடல் நான் உனக்கு )

இயற்கையிலேயே காதல் ஒழிந்திருக்கிறது,  இதை காண்பவனோ  காதல் உள்ளம் கொண்டவன்,  இன்று ஒரு புதிய கவிஞன் சொல்கிறான் "நான் காதலிக்க எண்ணவில்லை என் கண்கள் உன்னை காணும் வரை" என்று  இதனால் காதல் அன்றும்  இன்றும் தொடர்கிறது,  என்றும் தொடரும் இந்த காதல்.

காதல் இனிமை இனிமை என்று சொல்லி இலக்கிய சுவையை முடிக்கின்றேன்.

கவி மீனா