நடு கடலுக்கு போனாலும்

ஊரிலை போய் தோட்ட வேலையாச்சும் செய்தால் கவலைகள் பறக்கும்,  மரங்கள் பூப்பதும் காய்பதும் கண்டே  மனம் குளிரலாம் வயிறும் நிறையலாம், அதிகாலையில் ஆதவன் வரவும் ,குயிலின் கூவலும், குருவிகளின் கீச் கீச் ஒலியும் கேட்டு மகிழலாம், மலர்களின் வாசமும் அரும்பு மலரும் அழகும் கண்டு ரசிக்கலாம்.

மாலை நேரத் தென்றுலும், மயக்கம் தரும் அந்தி பொழுதும் ,  ஆதவன் மறையும் செந்நிற காட்சியும் கண்டு அகம் குளிரலாம், இருள் கவ்வும் நேரம் வானில் நிலா  பால் ஒளி வீசையில் எண்ணங்கள் சிறகடிக்க பல மணி நேரம் விழி மூடாது பார்த்து ரசிக்கலாம்.

அதையும் இளமை இருக்கும் போதுதான் செய்யலாம், முதுமை வந்த பின் செய்ய நினைத்தாலும் எதுவும் செய்ய முடியாது, எதையெல்லாம் நாம் தொலைத்து விட்டு இன்று நாய் பேய் ஆக அலைகிறோம் மன அமைதியின்றியே.

அன்னிய நாட்டிலை அமைதியை தேட முடியாது, காசை தேடி ஓடினவங்கள் காசை வைத்து சந்தோசத்தை வாங்க முடியாது அழுவுறாங்கள்,கடவுளை நினைக்காதவனுக்கு கடைசி வரை நின்மதியில்லை,மனதை அலை பாய விட்டவனுக்கும்  வாழ்க்கை இலவு காத்த கிளி போலே   கனவாகி போகிறது, என்னால் எதுவும் முடியும், என் பணத்தாலே எதையும் சாதிப்பன் என்று எண்ணியவங்கள் கூட மண்ணில் நிலைப்பதில்லை.

சொந்த நாட்டில் வாழும் போது வறுமையிருந்த வீட்டில் கூட வாழ்க்கை கசப்பதில்லை, அதை துறந்து வெளி நாடு ஓடி வந்த மக்களுக்கு மாடி வீட்டில் வாழும் போதும் வாழ்க்கை கசக்கிறது.

அன்று அமைதியை தேடி கோயில்கள் போவதும்,  விரதங்கள் பிடிப்பதும், தியானம், தவம் என மனதை ஒரு நிலை படுத்துவதும், மனிதர்களுக்கு எவ்வளவு ஆறுதலை கொடுத்தது என்பதை அறிந்தவர்கள் மிக குறைவு.

வெளி நாடு வந்த தமிழர்கள் மன அமைதியை நாடி போகும் பாதை வேறு ,மதுவுக்கும் ,போதை மருந்துக்கும், மாதுவுக்கும் அடிமைகளாகி சீர் கெட்டு அலையுது  அழியுது மிருகங்களாக மாறி  நமது சமுதாயம் இங்கே.

யாருக்கும் எது சொன்னாலும் புரிவதில்லை யார் சொல்லும் கேட்க்க பிடிப்பதில்லை, பெரியவர்கள் காசேதான் கடவுள் என்கிறார்கள், சிறுசுகளோ கண் கண்டதே கோலம் எனது வாழ்க்கை என்கிறார்கள்.

ஊரிலை வாழும் போது கஞ்சியோ, கூழோ குடித்தாலும் இலை, குளைகளை, மரக்கறிகளை சமைத்து உண்டாலும் மூலிகை வளம் நிறைந்த நாட்டிலே ஆரோக்கியமாக வாழ்ந்த மக்கள்,  கடலோரம்  வாழ்ந்ததாலே கடல் உணவையும் உண்டதாலே  இதய நோயோ, பக்க வாதமோ அதிகம் வராது நீண்ட ஆயுள் காலம் நின்மதியாய் வாழ்ந்த சனம்,

வெளிநாட்டு வாழ்க்கையிலே  பறப்பவை ,நடப்பவை  என ஆடு, மாடு, பண்றி என்று எதையும் விட்டு வைக்காமல் கண்டதெல்லாம் உண்டு சொர்கம் என நினைத்து வாழும் வாழ்க்கையிலே,

 உண்டி பெருத்து, தொந்தி வைத்து பணம் வங்கியிலே சேர்வது போல் நோய்கள் உடலிலே சேர இள வயதில் பலம் இளந்து, நாடி தளர்ந்து, மனம் நொந்து அகால மரணங்கள் காண்பதும் நிறைவாச்சு.

மனதினிலே நிறைவும் இல்லை, முகத்தினிலே சிரிப்பும் இல்லை மன நின்மதியை தேடி உறக்கமின்றி தவிப்போரே உலகில் தற்போது நிறைய காணக்கூடியதாக உள்ளது, காரணம் என்ன என்று சிந்தித்துப்பார்தால்  எல்லாவற்றுக்கும் அவனவன்  மனசே தான்காரணம் ஆகிறது.

மனசின் பேராசையும், பொறாமையும், பண வெறி, பதவி மோகம் என்கின்ற தீராத வெறி கொண்டு அதை தேடி அலைவதால்தான் இத்தனை துன்பங்களும் நிகழ்கிறது.

 இக்கரை மாட்டுக்கு அக்கரை பச்சை என்பது போலே, எங்கே போனாலும் அவனுக்கு என்று எழுத பட்ட விதியை மாற்றுவே முடியலை, ஒரு சாண் வயிற்றுக்கு ஒரு வேளை உணவுக்கு அலைகின்ற விதியாகி போனதுதான் மிச்சம்.

 

நாய்க்கு நடு கடலுக்கு போனாலும் நக்கு தண்ணிதான் உயிர் தப்பி ஓடி வந்தவர் எல்லாம் இங்கு நூறு ஆண்டுகள் வாழ்ந்ததும் இல்லை, மன அமைதியை தேடி   ஆகாயத்தில் பறக்க நினைத்து நடக்க மறந்த கதையாகி போனதுதான் உண்மை.

தம் வீட்டில் உள்ள ஊற்று நீரை குடிக்க விரும்பாமல் ஏழு கடல் தாண்டி போனதாலே கடல் நீர்தான் குடிக்க முடிந்தது, கண்ட கனவுகள் யாவும் காற்றில் பறந்தது,  இளமையும் இனிமையும் மறைந்தே போனது.

திரும்பி போய் சொந்த ஊரில் வாழவும் முடியாமல், வந்த ஊரிலும் மன நின்மதியோடு சுகமாக வாழ முடியாமல் திரிசங்கு சுவர்கம் போனது போலே அந்தர பட்ட சீவியம் ஆச்சு.

அழிந்து போகும் மெய்யை கொண்டு, அலைந்து திரியும் மானிடரே எல்லாம் பொய் என்று எண்ணி   மனதை  அலைய விடாது காப்பதே மேல்.

அன்பே சிவம்

கவி மீனா

பத்தும் பறக்கும்

காற்று வந்தால் சருகுகள் பறக்கும்

முத்தி வெடிச்சா பஞ்சு பறக்கும்

மாலை வந்தால் பறவைகள் பறக்கும்

பசி வந்தால் பத்தும் பறக்கும்

காசு இல்லாட்டா பாசம் பறக்கும்

உண்மை பேசாவிட்டால் காதல் பறக்கும்

காலம் முடிஞ்சா உயிரும் பறக்கும்

கவி மீனா

இலையுதிர்காலம்

 

 

 

வாழ்க்கை சுவாரிஸயம் இல்லா து போனாலும் கூட

எம்மை சுற்றி நடப்பவை யாவும் சுவாரிஸயமே

காலை எழும் கதிர் மாலை மறையும் வரை

இயற்கையில் எத்தனை அசைவு

எத்தனை அழகு

காற்றின் அசைவில் கொட்டும் இலைகள்

பல நிற வண்ணத்தில் பறக்கும் எங்கும்

இலை மழை தூவி இயற்க்கை எம்மை வாழ்த்த

வந்தது இலை உதிர் காலம்

பல நிற காட்டி மரங்களும் சொல்வது

மனிதனின் வாழ்கையின்  நிலையையே

வேனிற்காலம் கோடைகாலம்

இலையுதிர்காலம் குளிர்காலம்

என கால நிலையும் நான்கு

பிரம்சாரியம் இல்லறம் வானபிரஸ்தம் துறவறம்

என மனிதர் வாழும் முறையும் நான்கு

காய்ந்த இலைகள் விழுவது போலே

மனிதரும் முதுமையில் விழத்தானே வேணும்

காய்ந்த சருகுகள் காற்றில் பறப்பது போலே  

மாண்டவர் உயிரும் பறக்கத்தானே வேணும்

இயற்கையில் கூட படிப்பினை உண்டு

அதை காணும் கண்களுக்கு

தீர்க்க தரிசனம் உண்டு

கவி மீனா

 

அன்று தொட்டு இன்று வரை காதல்

 

அன்று கம்பன் சொன்ன காதல் கண் வழி உயிர் கலந்த காதல், அன்று ஒப்பரிகையில் நின்ற சீதை வீதி வழி போன இராமனை கண்ட  வேளையிலே இருவர் கண்களும் கலந்த போது ஒருவர் பால் ஒருவருக்கு உண்டான அந்த காந்த இணைப்பை, காதல் உணர்வை கம்பன் விழக்கியது  அன்று கண்டோம்.

கண்ணோடு கண் நோக்கில்  காதல் உருவாகிறது,  காதல் வந்த பின் ஆண் நெருங்கி வருகையிலே தான் பெண் நாணி  தலை குனிதல் காதலிலே சொல்ல படுகிறது.

வள்ளிக்கும் முருகனுக்கும் காதல்,   அந்த அம்பிகாபதிக்கும் அமராவதிக்கும் காதல், அந்த லைலாவுக்கும் மஜ்சுனுவுக்கும் காதல் இப்படியாக காதல் என்பது பவ்வியமாக இன்று வரை தொடர்கிறது,  இந்த காதல் இளையோருக்கும் முதியோருக்கும் பொதுவானதே.   இளமையில் தொடங்கிய காதல் முதுமை வரை நிலைத்தால் அது புனிதமான காதல்.

ஆசை அறுபது நாள் மோகம் முப்பது நாள் என்று தாலி கட்டி கொஞ்ச நாளிலேயே காதல் அழிந்து  அவதி படும் இளசுகள்  எத்தனை பேர்? இது காதல் அல்ல காமத்தால் இணைகின்ற ஒரு இளமை கவர்ச்சி.

உண்மை காதல் அது பற்றி சொல்ல வார்த்தைகள் இல்லை, காதல் என்பது ஒரு இனிய கானம் அது இளம் பருவத்தில் வரும் ஒரு  பருவ ராகம் ஆனால் அது முதுமை வரை நிலைத்து  விட்டால் சொல்லுமே ஒரு காவியம்.  காதல் இல்லாத வாழ்வு ஒரு கானல் நீர் போல் ஆகுமே.

கல்லும் முள்ளும்  பாதையில் வந்தாலும் இரு கை சேர்த்தே கடந்து போக செய்யும் காதல், இது காலத்தால் அடிக்கும் சுறாவழி காற்றிலும் அணையாமல் காத்திருக்கும் ஒரு நெருப்பு, அது பிடித்தவர்கள் மனதை கொளுந்து விட்டு எரிய செய்யும் ஒரு தீ பிழம்பு.

காதலிப்பது தப்பில்லை உனக்கென்று பிறந்தவனை உனக்காக உயிர் விட துணிந்தவனை நீ காதலிப்பது தப்பில்லை. கலைஞன் என்று சொன்னால் அவன் சலங்கை ஒலியோடு வருவான்.   கவிஞன் என்று சொன்னால் அவன் நல்ல கவியோடு வருவான். இளைஞன் என்று சொன்னால் அவன் காதல் கொண்டு பெண்ணோடு வருவான்.  இது இயற்கையின் நியதி இதை மாற்ற நமக்கு ஏது தகுதி?

 மனித காதல் அது இளமையில்  வரும் இனிய பூபாள ராகம்,  அதை இளைத்து ரசிப்பவன் ஒரு இனிய ரசிகன்,  அதை ரசிக்க தெரியாமல் பூவை பறித்து கசக்கி மணப்பவன் ஒரு முரடன்,  காதலுக்கும் காமத்துக்கும் ஒரு நாளும் முடிச்சு போடாதீர்கள்.  இரு மனங்கள் சேர்ந்து  ஒரே இராகத்தை இசைத்தால் அது காதல் , ஒரு மனதை முகாரி இராகம் பாட வைப்பது காதல் அல்ல,   காதல் இல்லாத மனிதன் ஒரு கல்லாய் போன சிலையே,  

இயற்கையிலும் காண்கின்றோம் நாம்  காதலை. ஆதவனின் வரவு கண்டு மலரும் தாமரையும், சந்திரனின் ஒளி கதிர் படுவதால் மலர்கின்ற அல்லியும் கார் முகில் கண்டு கழிப்புறும் கான மயிலும்  எடுத்து சொல்ல வில்லையா காதலை ? இல்லை தென்னை இளம் கீற்றினிலே ஆடுகின்ற தென்றல் வந்து சொல்வதில்லையா இந்த காதலை பற்றி ?

பாரதியார் சொன்ன சில வரிகள் இங்கே --

(பாயும் ஒளி நீ எனக்கு பார்க்கும் விழி நான் உனக்கு

வீணையடி நீ எனக்கு மேவும் விரல் நான் உனக்கு

வான மழை நீ எனக்கு வண்ண மயில் நான் உனக்கு

வெண்நிலவு நீ எனக்கு மேவும் கடல் நான் உனக்கு )

இயற்கையிலேயே காதல் ஒழிந்திருக்கிறது,  இதை காண்பவனோ  காதல் உள்ளம் கொண்டவன்,  இன்று ஒரு புதிய கவிஞன் சொல்கிறான் "நான் காதலிக்க எண்ணவில்லை என் கண்கள் உன்னை காணும் வரை" என்று  இதனால் காதல் அன்றும்  இன்றும் தொடர்கிறது,  என்றும் தொடரும் இந்த காதல்.

காதல் இனிமை இனிமை என்று சொல்லி இலக்கிய சுவையை முடிக்கின்றேன்.

கவி மீனா